การอยู่เกินกำหนดและบทลงโทษทางคนเข้าเมือง
What counts as an immigration offence, the penalties, departure orders and deportation. Points we could not confirm are marked.
ประเด็นสำคัญ
ชาวต่างชาติที่ต้องการพำนักเกินระยะเวลาที่ได้รับอนุญาตจะต้องได้รับใบอนุญาตขยายระยะเวลาจากรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมก่อนที่ระยะเวลาจะสิ้นสุดลง การพำนักต่อไปโดยไม่มีใบอนุญาตดังกล่าวถือเป็นความผิดฐานพำนักเกินกำหนด (โอเวอร์สเตย์)
การพำนักเกินกำหนดโดยไม่ได้รับการขยายระยะเวลา (มาตรา 25) มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 30 ล้าน KRW (มาตรา 94 ข้อ 17) การพำนักนอกเหนือจากสถานะหรือระยะเวลาที่ได้รับอนุญาต (มาตรา 17(1)) อยู่ภายใต้มาตรา 94 ข้อ 7 โดยมีโทษสูงสุดเท่ากัน
ชาวต่างชาติที่พำนักเกิน 90 วันหลังจากเดินทางเข้าประเทศ จะต้องลงทะเบียนเป็นชาวต่างชาติภายใน 90 วันนับจากวันที่เดินทางเข้าประเทศ กับสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองที่รับผิดชอบพื้นที่พำนัก การไม่ลงทะเบียนมีโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 10 ล้าน KRW
ใครมีสิทธิ์
ชาวต่างชาติอาจทำงานในเกาหลีได้เฉพาะเมื่อมีสถานะที่อนุญาตให้ทำงานได้ และเฉพาะในสถานที่ทำงานที่กำหนดไว้เท่านั้น การทำงานโดยไม่มีสถานะดังกล่าวมีโทษตามมาตรา 94 ข้อ 8 (จำคุกไม่เกิน 3 ปี / ปรับไม่เกิน 30 ล้าน KRW) การทำงานนอกสถานที่ทำงานที่กำหนดไว้มีโทษตามมาตรา 95 ข้อ 5 (จำคุกไม่เกิน 1 ปี / ปรับไม่เกิน 10 ล้าน KRW)
การทำกิจกรรมที่เป็นของสถานะอื่นจำเป็นต้องได้รับอนุญาตล่วงหน้าสำหรับการทำกิจกรรมนอกเหนือจากสถานะ (มาตรา 20) หรือการเปลี่ยนสถานะ (มาตรา 24) การกระทำดังกล่าวโดยไม่ได้รับอนุญาตมีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี / ปรับไม่เกิน 30 ล้าน KRW (มาตรา 94 ข้อ 12 และ 16)
การอยู่เกินกำหนด การทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต และการละเมิดมาตรา 17-25 เป็นเหตุแห่งการเนรเทศ (มาตรา 46(1) ข้อ 8) เช่นเดียวกับการเปลี่ยนสถานที่ทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต (ข้อ 9) เอกสารปลอม (ข้อ 10-2) การไม่ลงทะเบียน (ข้อ 12) และการได้รับการปล่อยตัวหลังจากรับโทษจำคุก (ข้อ 13) ทั้งนี้ การเนรเทศขึ้นอยู่กับดุลยพินิจ ('อาจ')
ผู้มีถิ่นที่อยู่ถาวร (F-5) ไม่สามารถถูกเนรเทศได้ ยกเว้นความผิดประเภทกบฏ บุคคลที่ได้รับการปล่อยตัวหลังจากรับโทษจำคุกหรือกักขังตั้งแต่ 5 ปีขึ้นไปสำหรับอาชญากรรมร้ายแรงที่ระบุไว้โดยคำสั่งกระทรวง และผู้ฝ่าฝืนมาตรา 12-3
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมอาจห้ามการเดินทางเข้าประเทศของบุคคลตามรายชื่อ ซึ่งรวมถึงผู้ที่มีโรคติดเชื้อบางชนิดหรือติดยาเสพติด ผู้ที่มีแนวโน้มจะเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยหรือความสงบเรียบร้อยของประชาชน ผู้ที่ไม่มีทุนทรัพย์ในการใช้จ่ายสำหรับการพำนัก และตามข้อ 6 คือบุคคลที่เดินทางออกไปหลังจากมีคำสั่งเนรเทศจนกว่าจะพ้นกำหนด 5 ปีไปแล้ว
การตรวจคนเข้าเมืองกำหนดเงื่อนไขประการหนึ่งว่า บุคคลนั้นจะต้องไม่อยู่ภายใต้การห้ามเดินทางเข้าประเทศหรือการปฏิเสธตามมาตรา 11 โดยเงื่อนไขเดียวกันนี้จะถูกตรวจสอบเมื่อมีการออกวีซ่าด้วย
แสดงเพิ่มอีก 2 รายการ
การยกเว้นใบอนุญาตกลับเข้าประเทศ (re-entry permit) ไม่นำมาใช้บังคับกับชาวต่างชาติที่ถูกห้ามเดินทางเข้าประเทศตามมาตรา 11 และรัฐมนตรีได้มอบอำนาจการตัดสินใจห้ามเดินทางเข้าประเทศให้แก่หัวหน้าสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองในพื้นที่ ทั้งนี้ ไม่พบบทบัญญัติใดที่อนุญาตให้บุคคลยื่นคำร้องขอเพิกถอนการห้ามเดินทางเข้าประเทศได้โดยตรง
สำหรับการพำนักถาวร ผู้สมัครจะต้องมีความประพฤติดี โดยประวัติที่ทำให้ขาดคุณสมบัติได้แก่ ช่วงเวลา 5 ปีหลังจากรับโทษจำคุกเสร็จสิ้น, 3 ปีหลังจากชำระค่าปรับ, การกระทำผิดตั้งแต่ 3 ครั้งขึ้นไปในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา, 7 ปีหลังจากเดินทางออกนอกประเทศตามคำสั่งเนรเทศ และ 5 ปีหลังจากเดินทางออกนอกประเทศตามคำสั่งให้ออกนอกประเทศ ทั้งนี้อาจมีข้อยกเว้นได้
กำหนดเวลา
ใบแจ้งค่าปรับจะต้องชำระภายใน 15 วันนับจากวันที่ได้รับ หากไม่ชำระ สำนักงานจะต้องยื่นคำกล่าวโทษ แต่หากมีการออกคำสั่งเนรเทศแล้วจะไม่มีการยื่นคำกล่าวโทษ และการชำระเงินตามที่ได้รับแจ้งจะทำให้ไม่ถูกลงโทษซ้ำอีกในคดีเดียวกัน
บุคคลที่ได้รับคำสั่งเนรเทศมีเวลา 7 วันในการยื่นคำคัดค้านต่อรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมผ่านสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง แม้ว่าคำคัดค้านจะไม่เป็นผล รัฐมนตรีอาจอนุญาตให้อยู่ต่อได้ในพฤติการณ์พิเศษ เช่น เคยมีสัญชาติเกาหลีมาก่อน
ขั้นตอน
การดำเนินคดีในความผิดเกี่ยวกับการตรวจคนเข้าเมืองจะต้องมีคำกล่าวโทษที่ยื่นโดยหัวหน้าสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง หากไม่มีคำกล่าวโทษดังกล่าวจะไม่สามารถสั่งฟ้องได้
แทนที่จะยื่นคำกล่าวโทษ หัวหน้าสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองอาจแจ้งให้ผู้กระทำความผิดชำระค่าปรับจากการกระทำผิด (beombchikgeum) ที่เทียบเท่ากับค่าปรับตามกฎหมาย โดยการแจ้งนี้เป็นทางเลือก และความผิดที่สมควรได้รับโทษจำคุกจะต้องถูกรายงานเพื่อดำเนินคดีทันที
ค่าปรับไม่สามารถผ่อนชำระได้ แต่สามารถชำระด้วยบัตรเครดิตหรือบัตรเดบิตได้ (ค่าธรรมเนียมตัวแทนสูงสุด 1.5% ของยอดเงิน)
ค่าปรับอาจถูกลดหย่อนหรือเพิ่มขึ้นได้สูงสุดครึ่งหนึ่งของจำนวนมาตรฐานโดยพิจารณาจากอายุ พฤติการณ์ แรงจูงใจ ความสามารถในการชำระเงิน และการกระทำความผิดซ้ำ ในกรณีที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อาจมีการกำหนดจำนวนที่แตกต่างออกไปหรือได้รับการยกเว้นโดยได้รับอนุมัติจากรัฐมนตรี และรัฐมนตรีอาจยกเว้นการแจ้งให้ชำระค่าปรับทั้งหมดเลยก็ได้
สำนักงานตรวจคนเข้าเมืองอาจแนะนำให้ผู้ที่กระทำการละเมิดสถานะเบาเป็นครั้งแรกเดินทางออกนอกประเทศโดยสมัครใจ คำว่า 'สถานะเบา' หมายถึงการละเมิดกฎเกณฑ์ด้านสถานะ/กิจกรรม (มาตรา 17, 20) เป็นครั้งแรกที่มีระยะเวลา 10 วันหรือน้อยกว่า และกำหนดเวลาเดินทางออกนอกประเทศคือสูงสุด 5 วัน
คำสั่งให้ออกนอกประเทศจะกำหนดเวลาไว้สูงสุด 30 วันนับจากวันที่ออกคำสั่ง ซึ่งอาจมีเงื่อนไขพ่วงท้าย เช่น การจำกัดที่พักอาศัยและเงินประกันสูงสุด 20 ล้าน KRW ผู้ที่ไม่เดินทางออกนอกประเทศภายในกำหนดเวลาจะถูกออกคำสั่งเนรเทศและเงินประกันอาจถูกริบ
แสดงเพิ่มอีก 4 รายการ
หากบุคคลที่อยู่ภายใต้คำแนะนำหรือคำสั่งให้ออกนอกประเทศไม่สามารถเดินทางออกได้ทันเวลา (ไม่มีเรือหรือเที่ยวบิน เจ็บป่วย หรือกรณีที่คล้ายคลึงกัน) กำหนดเวลาอาจถูกเลื่อนออกไปได้โดยการยื่นคำร้องพร้อมหลักฐานประกอบ ซึ่งกรณีนี้แยกต่างหากจากการขอขยายเวลาพำนักเพื่อเตรียมตัวเดินทางออกนอกประเทศ และแยกจากการระงับการห้ามเข้าประเทศของโครงการเดินทางออกนอกประเทศโดยสมัครใจ
บุคคลที่ต้องสงสัยว่ามีเหตุแห่งการเนรเทศและอาจหลบหนีสามารถถูกควบคุมตัวเพื่อการคุ้มครองได้สูงสุด 10 วัน โดยสามารถขยายเวลาได้หนึ่งครั้งสูงสุด 10 วัน ทั้งนี้ การควบคุมตัวแบบเร่งด่วนจะต้องมีคำสั่งควบคุมตัวมารองรับภายใน 48 ชั่วโมง
กรอบกฎหมายสำหรับการเดินทางออกนอกประเทศด้วยค่าใช้จ่ายของตนเองคือ คำแนะนำให้เดินทางออกนอกประเทศ (มาตรา 67) และคำสั่งให้เดินทางออกนอกประเทศ (มาตรา 68(1) ข้อ 1 บุคคลที่ประสงค์จะเดินทางออกนอกประเทศโดยสมัครใจด้วยค่าใช้จ่ายของตนเอง)
โดยปกติแล้ว เจ้าหน้าที่ของรัฐที่พบชาวต่างชาติกระทำการฝ่าฝืนจะต้องแจ้งต่อสำนักงานตรวจคนเข้าเมือง แต่พระราชกฤษฎีกาได้ยกเว้นข้อมูลชีวิตในโรงเรียน การดูแลสุขภาพของประชาชน การคุ้มครองเด็ก การให้คำปรึกษาเยาวชน การช่วยเหลือเหยื่ออาชญากรรม และงานบรรเทาทุกข์ด้านสิทธิมนุษยชน ทั้งนี้ กฎกระทรวงได้ขยายการยกเว้นให้ครอบคลุมถึงการตรวจแรงงานในคดีค้างจ่ายค่าจ้างภายใต้กฎหมายบางฉบับด้วย
บทลงโทษ
การยื่นเอกสารปลอมหรือการให้ข้อความอันเป็นเท็จเพื่อขอรับใบอนุญาต (มาตรา 26) มีโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี / ปรับไม่เกิน 30 ล้าน KRW (มาตรา 94 ข้อ 17-2) และยังเป็นเหตุแห่งการเนรเทศอีกด้วย (มาตรา 46(1) ข้อ 10-2)
มาตรา 94 กำหนดโทษจำคุกไม่เกิน 3 ปี หรือปรับไม่เกิน 30 ล้าน KRW สำหรับความผิดเกี่ยวกับการเข้าเมืองที่ร้ายแรงที่สุด ซึ่งรวมถึงการพำนักโดยไม่ได้รับอนุญาตนอกเหนือจากสถานะหรือระยะเวลา การทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต การจ้างงานผู้ที่ไม่มีสถานะการทำงาน และการจัดหาให้มีการจ้างงานดังกล่าวในลักษณะเป็นธุรกิจ
มาตรา 95 กำหนดโทษจำคุกไม่เกิน 1 ปี หรือปรับไม่เกิน 10 ล้าน KRW สำหรับความผิดต่างๆ เช่น การทำงานนอกสถานที่ทำงานที่กำหนดไว้ การเปลี่ยนสถานที่ทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาต การไม่ลงทะเบียน และการหลบหนีการควบคุมตัว
บุคคลที่จัดหางานให้กับชาวต่างชาติที่ไม่มีสถานะการทำงาน ซึ่งมิได้ทำในลักษณะเป็นธุรกิจ จะต้องระวางโทษปรับไม่เกิน 5 ล้าน KRW (มาตรา 97 ข้อ 1) การไม่พกพาหรือไม่แสดงหนังสือเดินทางและหน้าที่ที่คล้ายคลึงกัน หรือการไม่แจ้งเปลี่ยนที่อยู่ มีโทษปรับไม่เกิน 1 ล้าน KRW (มาตรา 98)
ค่าปรับทางปกครอง (gwataeryo) ตามมาตรา 100 มีอัตราสูงสุดถึง 2 ล้าน KRW (วรรค 1), 1 ล้าน (วรรค 2) หรือ 500,000 (วรรค 3) ขึ้นอยู่กับหน้าที่ที่ละเมิด และรัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมอาจยกเว้นค่าปรับเหล่านั้นได้โดยพิจารณาจากพฤติการณ์
นายจ้างที่ไม่รายงานภายใน 15 วันว่าลูกจ้างต่างชาติได้ลาออกหรือสูญหาย จะต้องชำระค่าปรับทางปกครองตามระยะเวลาที่ล่าช้า: 100,000 KRW (น้อยกว่า 3 เดือน) สูงสุดถึง 2,000,000 KRW (2 ปีขึ้นไป)
แสดงเพิ่มอีก 5 รายการ
การจ้างชาวต่างชาติที่ไม่มีสถานะที่มีสิทธิ์ทำงานมีโทษจำคุกสูงสุด 3 ปี / ปรับสูงสุด 30 ล้าน KRW (มาตรา 94 ข้อ 9) การจัดหางานดังกล่าวในรูปแบบธุรกิจจะเข้าข่ายมาตรา 94 ข้อ 10 และหากไม่ใช่ในรูปแบบธุรกิจจะเข้าข่ายมาตรา 97 ข้อ 1 (มีโทษปรับสูงสุด 5 ล้าน KRW)
การจ้างชาวต่างชาติที่เปลี่ยนหรือเพิ่มสถานที่ทำงานโดยไม่ได้รับอนุญาตมีโทษจำคุกสูงสุด 1 ปี / ปรับสูงสุด 10 ล้าน KRW (มาตรา 95 ข้อ 6) การจัดหางานดังกล่าวในรูปแบบธุรกิจจะเข้าข่ายมาตรา 94 ข้อ 13
บริษัทและบุคคลทั่วไปสามารถถูกปรับได้เช่นกันเมื่อลูกจ้างของตนกระทำความผิดเหล่านี้ เว้นแต่จะได้ใช้ความระมัดระวังและการกำกับดูแลตามสมควรแล้ว
รัฐมนตรีว่าการกระทรวงยุติธรรมอาจกำหนดให้นายจ้างที่จ้างชาวต่างชาติที่ไม่มีสถานะการทำงานต้องรับผิดชอบค่าใช้จ่ายในการเดินทางออกนอกประเทศของบุคคลนั้นทั้งหมดหรือบางส่วน
ภายใต้พระราชบัญญัติการจ้างงานแรงงานต่างชาติ นายจ้างที่จ้างงานโดยไม่มีใบอนุญาตหรือถูกลงโทษภายใต้กฎหมายเหล่านี้ สามารถถูกสั่งห้ามจ้างแรงงานต่างชาติได้สูงสุด 3 ปี นับตั้งแต่วันที่เกิดเหตุ
